یکی از زیباترین پارامترهای تربیت در سیره اهل بیت،ترویج فرهنگ "سلام بر خوبان و لعن بر آلودگان " است.البته آلودگانی که به تعبیر قرآن امام کفر باشند.فرعون ها و طاغوت هایی که تمام تلاششان سرکوب و بهره کشی از مظلومان به سمت مستی و بدمستی ستمگران و رفاه زدگان است.
سلامت یک جسم وقتی حفظ می شود و ادامه می یابد که همراه با رساندن غذای مناسب به بدن،پرهیز نسبت ویروس ها و آلوده ها نیز باشد.و گرنه سلامتی این بدن به خطر خواهد افتاد.
در فرهنگ اهل بیت همه ی انسان بالذات دارای کرامت بوده و قابل احترام هستند.در نامه امام علی علیه السلام به مالک اشتر می خوانیم:" مهربانى به مردم و دوست داشتن آنها و لطف در حق ایشان را شعار دل خودساز؛ مبادا نسبت به آنان چونان حیوان درندهاى باشى که خوردنشان را غنیمت شمارى؛زیرا آنان دو دستهاند: یا به دین با تو بردارند و یا به آفرینش با تو برابرند. از آنها خطاها سر خواهد زد یا علّتهایى بر آنان عارض خواهد شد، و خواسته یا ناخواسته خلافهایى از دستشان برآید؛ پس همان گونه که تو دوست دارى خداوند تو را مورد عفو و گذشت خویش قرار دهد، تو نیز آنان را مورد عفو و بخشایش خویش قرار ده، زیرا تو برتر از آنها هستى و آن که تو را بر آن سرزمین ولایت داده برتر از توست و خداوند برتر از کسى است که تو را ولایت داده است. از آن رو که قرآن را به تو آموخته و تو را به سنّت پیامبرش بینا ساخته ..."( تحف العقول-ترجمه حسن زاده، ص: 209)
در سیره امام خوبان امام علی علیه السلام آورده اند که چون ظروفی از عسل به عنوان بیت المال برایشان آوردند-.... پس به داروغههاى محلات کوفه فرمان داد تا یتیمان را حاضر کنند. و به یتیمان اجازه داد تا در ضمن تقسیم کردن به مردم، سرهاى کوزهها را بلیسند. و خود، آنها را قدح قدح میان مردم تقسیم مىکرد. در آن اثنا به او گفتند: چطور این بچهها اجازه یافتهاند ظرفها را بلیسند؟ گفت: امام پدر یتیمان است، و من آنان را، همچون پدر، بر این کار واداشتم.( الحیاة با ترجمه احمد آرام/ج2/ص399))
وقتی به امیر المومنین خبر دادند که در حمله به انبار توسط لشکر جرار و خونخوار حیوانی مانند معاویه چه وقایع تلخی به بار آمده است فرمودند:" اى مردم کوفه، خبر بدى بمن رسیده، که فردى از قبیله غامد با چهار هزار نفر به مردم شهر انبار شبیخون زده و اموالشان را به غارت برده و نماینده من ابن حسّان و گروهى از مردم صالح را به قتل رسانده- خدا این کشتگان را در بهشت برین جاى دهاد!- و رفتار او با اهل انبار شبیه به رفتار غارتگران روم و خزر است، و گویا آن مرد خون و مال مردم شهر را مباح ساخته است!.و به من خبر رسیده که گروهى از آن جماعت شامى حرمت یک زن مسلمان و یک زن ذمّى را شکسته و به حریمش تعدّى کرده و روسرى و گوشواره و زیور و زینت و خلخال و زیر لباس از سر و گوش و دست و پاى آنان گرفتهاند، و آن زن مسلمان در برابر این تجاوز چارهاى جز گفتن استرجاع (آرزوى مرگ) و به یارى طلبیدن مسلمین نداشته است، ولى متأسّفانه کسى به فریادش نرسیده و او را یارى نکرده است، و اگر فرد مؤمنى از این اوضاع بمیرد نزد من سرزنش نشود بلکه نیکوکار و محسن خواهد بود.(احتجاج-ترجمه جعفرى، ج1، ص: 386)
علی علیه السلام همان کسی است که دستور داد برای آن پیرمرد نصرانی ماهیانه ای از بیت المال قرار دهند.
"امام على «ع»:- پیر مرد کور سالخوردهاى در حال سؤال و گدایى از کنار او گذشت، پرسید «این چیست؟» گفتند: اى امیر مؤمنان، مردى نصرانى است. گفت: «از او کار کشیدید، و چون پیرو ناتوان شد او را رها کردید! از بیت المال خرج او را بدهید».(الحیاة با ترجمه احمد آرام/ج2/ص399)
ولی این علی تا سال ها خانه نشین و مظلوم بود.در دوران حکومت 4 سال و اندی نیز او را به جنگ ناخواسته با مارقین و قاسطین و ناکثین کشاندند.
به راستی اگر مردم زمان امام علی علیه السلام به جای همراهی با کسانی که به طمع ثروت ایران و روم به لشکرگشایی مشغول شدند،ولایت دین و دنیای خود را به ایشان می سپردند،در حال حاضر اثری از ظلم و ستم،فقر و ناامنی بر عالم دیده می شد؟
پس حب علی علیه السلام به تنهایی مشکل گشا نیست.حب علی علیه السلام باید همراه با دشمنی با دشمنان آن حضرت باشد.وگر نه چه بسا فرد در لشکر اهل جمل یا صفین یا خوارج در برابر علی دست به شمشیر ببرد.
شرکت کنندگان در مبارزه با امام علی علیه السلام به گفته رسول خدا صلی الله علیه و آله همه کافر و مرتد هستند.زیرا پیامبر فرمودند:"هر کس با علی بجنگد با من جنگیده است" و جنگ با رسول خدا نیز جنگ با خداوند و موجب کفر است.
[الاصابة ابن حجر 3/ 6] «ابو یعلى» از طریق «ابو جرو مازنى» روایت مىکند، به خاطر دارم در جنگ جمل، حضرت على علیه السّلام با «زبیر» ملاقات کرد و به او فرمود: تو را سوگند به خدا مىدهم، آیا از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله شنیدى که به تو فرمود: تو با على علیه السّلام نبرد مىکنى و به او ستم مىنمائى؟ «زبیر» گفت: آرى! و لیکن تا به حال به یاد آن حدیث نبودم. و همین یادآورى باعث شد که «زبیر» از جنگ با حضرت علیه السّلام دست بکشد.
مؤلف گوید: «حاکم» این حدیث را در [مستدرک 3/ 367] به دو طریق از «مازنى» نقل کرده است و «متّقى» هم در [کنز العمال 6/ 85] روایت کرده و مىگوید: «ابو یعلى»، «عقیلى»، «بیهقى» در «الدلائل» و «ابن عساکر» آن را نقل کردهاند.
«ابو بکر احمد بن حسین بن على خسرو گجردى شافعى» از حافظان و محدثان اواسط قرن پنجم هجرى است. [الکنى و الالقاب 2/ 102] مىنویسد که «بیهقى» حافظى فقیه و از بزرگترین شاگردان «حاکم نیشابورى» به شمار مىآید.مردى زاهد و قانع بود و از دنیا به قلیلى اکتفا کرده بود. امام الحرمین «جوینى» متوفى 478 هجرى در حق او گفته است: هیچ عالم شافعى وجود ندارد مگر اینکه «شافعى» بر او حق منّت دارد، جز «بیهقى» که او حق منّت بر «شافعى» دارد؛ چرا که «بیهقى» با تألیف کتب متعدد در ترویج مذهب شافعى کوشیده است.
«بیهقى» اوّلین کسى است که نصوص «امام شافعى» را در ده جلد جمعآورى کرده است. از «کامل بهائى» نقل شده است که یکى از اهل نظر گفت، «معاویه» به سبب نبرد با على علیه السلام، از ایمان خارج شد. «بیهقى» گفت که «معاویه» از اول مؤمن نبود تا محاربه با على علیه السلام او را از دین خارج کرده باشد، بلکه او در روزگار رسول اکرم صلّى اللّه علیه و آله از کفر به نفاق پیوست و پس از رحلت پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله به کفر اصلى خویش بازگشت.
[اسد الغابة ابن اثیر 2/ 143] در ضمن شرح حال «ذو الکلاع» مىنویسد: «ذو الکلاع» به شام رفت و در آنجا ماندگار شد. هنگامى که فتنه صفّین بوجود آمد، او سرپرستى امور جنگى را به عهده گرفت (و به کمک «معاویه» شتافت) و در همان جنگ هم کشته شد. گویند که کشته شدن او موجبات خرسندى «معاویه» را فراهم ساخت. و این بدان جهت بود که «ذو الکلاع» از پیغمبر صلّى اللّه علیه و آله شنیده بود که «عمار» به دست بدکرداران و ستم پیشهگان کشته خواهد شد. هنگامى که با «معاویه» و «عمرو عاص» ملاقات کرد، گفت: چگونه با على علیه السّلام و «عمار» نبرد کنیم؟ هر دو تن گفتند: احساس ناراحتى نکن که بزودى «عمار» براى یارى بسوى ما خواهد آمد. (ولى «ذو الکلاع» به این حرف قانع نشد و مىخواست به لشکریان على علیه السّلام بپیوندد که به طریق مرموزى او را کشتند) هنگامى که «ذو الکلاع» و «عمّار» کشته شدند، «معاویه» از کشته شدن «ذو الکلاع» اظهار خوشوقتى کرد و گفت: اگر «ذو الکلاع» زنده مىماند، همراه نیمى از مردم به على مىپیوستند.
[همان کتاب 2/ 217] «زهرى» از «ابو السرو» از «زیاد قرد» روایت مىکند که او از پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله شنیده که به «عمّار» فرمود: گروهى ستمگر تو را مىکشند.
[الامامة و السیاسة ابن قتیبة ص 106] درباره شهادت «عمّار یاسر»، مىنویسد: در روز صفّین، «عمار یاسر» مىگفت: امروز است که دوستان خویش یعنى محمد صلّى اللّه علیه و آله و یارانش را ملاقات مىکنم. به دنبال این شعار پر افتخار همراه با جمعى از همدستان حقیقت مدارش به میدان رفت و نبرد کرد تا سرانجام با دو تن از قاسطان رویارو شد و به دست آنها به شهادت رسید. و سر از تنش جدا کرده بسوى «معاویه» گسیل شدند. و آن دو نفر با هم نزاع مىکردند در اینکه چه کسى موفق به کشتن «عمار» شده است. «عمرو عاص» گفت: به خدا سوگند! نزاع شما جز در آتش دوزخ در محل دیگرى بررسى نخواهد شد؛ براى اینکه از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله شنیدم که مىفرمود: گروهى از تیره بختان، «عمّار» را شهید مىکنند.
«معاویه» که این سخن را از گفته «عمرو عاص» شنید، او را تقبیح کرد و ناسزا گفت و اضافه کرد: مگر ما او را کشتیم! او را کسانى کشتند که به کارزارش آوردند.
عبدالرضا بختیاروند
ادامه مطلب... | 
